اتحاديه آلمانى كه از سال 1814 - 1815 م . توسط كنگره وين و تحت نفوذ اتريش تشكيل شد ، باعث برانگيخته شدن خشم ميهن‌پرستان آلمان گرديد . به همين جهت مىتوان دوره بين سالهاى 1815 - 1850 م . را دوران شورشهاى آلمان دانست . امپراتور آلمان و شاه پروس در اين‌زمان فردريك سوم است ( 1831 - 1888 م . ) اتريش : امپراتور اتريش در اين‌زمان فرانسيس دوم است ( 1804 - 1835 م . ) حكومت او مقارن با انقلاب كبير فرانسه بود . در سال 1810 م . دخترش مارى لوئيز را به ازدواج ناپلئون درآورد و در سال 1813 م . به اتحاديه‌اى كه عليه ناپلئون تشكيل شده بود ، پيوست . از سال 1814 - 1815 م . رياست كنگره وين به عهده او بود . وى و صدر اعظم معروفش مترنيخ بر اتحاديه مقدس و اتحاديه آلمانى تسلط داشتند . اسپانيا : پادشاه اسپانيا در اين‌زمان كارلوس چهارم است ( 1788 - 1808 م . ) در اواخر سال 1804 م . اسپانيا به انگلستان اعلان جنگ داد و در سال 1805 م . در جنگ ترافالگار شكست خورد . سربازان فرانسوى در سال 1807 م . وارد اسپانيا شدند . به سبب عدم رضايت توده مردم ، كودتايى به وقوع پيوست . كارلوس ناچار به نفع پسرش فرديناند هفتم از سلطنت استعفا كرد . طولى نكشيد كه ناپلئون بناپارت ، پدر و پسر را وادار به استعفا كرد و برادر خود ژوزف بناپارت را ( 1808 - 1813 م . ) به سلطنت اسپانيا برداشت . وى شاه ناپل هم بود ، اما در هردو مقام از خود بىكفايتى نشان داد . فرديناند هفتم در سال 1814 م . به سلطنت خود بازگشت و ديرى نگذشت كه قانون اساسى را لغو كرد و با تمام وجودش از ارتجاع و استبداد طرفدارى كرد . آزاديخواهان چندين بار سر به شورش برداشتند . عاقبت ، شاه در سال 1820 م . به برقرارى قانون اساسى تن در داد ، ليكن طولى نكشيد كه با حمايت فرانسه و زور سرنيزهء سپاهيان فرانسوى بار ديگر در سال 1823 م . قانون اساسى را لغو كرد و هرنوع آزادى را برانداخت . در دوران سلطنت وى اسپانيا متصرفات خود را در امريكاى شمالى و جنوبى از دست داد . بعد از مرگ وى آزاديخواهان به طرفدارى از دخترش ايزابل دوم برخاستند و مرتجعين دور كارلوس برادر او جمع شدند . در نتيجه يك سلسله جنگهاى خانوادگى كه به جنگهاى كالوسيان معروف است ، روى داد . بعد از فرديناند ، دخترش ايزابل دوم به سلطنت